🌹#माझा कॅन्सरशी लढा 🌹

#मैत्रिणींनो हे शीर्षक वाचून हबकलात ना,खरंच मी गेले 6 महिने लढाच देत आहे...नाही नाही म्हणता हा पाहूणा आला की,माझ्या

घरी एक दिवस,तरी मी त्याला जवळ जवळ 6/7 महिने हुलकावण्या देत होते,तो त्याची चाहूल दाखवत होता,कधी पोट दुखून तर कधी चक्कर येऊन,पण

मीच त्याची दखल घेत नव्हते,मग

मात्र त्याने एकदम झटकाच दिला

अचानक,डॉक्टरने सोनिग्राफी करायला सांगितली आणि त्यात कळून आले की हा पाहून माझ्या घरात येऊन पोचलाय आणि हळूहळू हातपाय पसरायला सुरुवात केलीय...मग मात्र माझ्या

पाया खालची जमीनच सरकली...

डोळ्यापुढे अंधारी आली आणि चक्कर येऊन पडायची बाकी राहिले...मनात आलं देवा का याला

माझ्याच घरी यावस वाटलं,माझी

काय चुकी झाली,खूप नैराश्य आलं,

आता आपलं जीवन सम्पल अस वाटलं....काय करू काय नको,पण

त्याचवेळी माझे पती,दोन जावई आणि दोन्ही मुली यांनी मला खूप

भावनिक आधार दिला आणि मला

खंबीर बनवलं...आणि आल्या परिस्थितीला तोंड कस द्यायचं हे

शिकवलं...की काही नाही ममा

"You can do it"तू याला धीराने

तोंड देऊ शकतेस,"Be Positive"

तू नेहमी सकारात्मक विचार कर,

आता ऍडव्हान्स टेकनोलॉजी निघाली आहे,काही होणार नाही...

तू यातूनही लवकर बरी होशील,

फक्त मनाने आणि शरीराने खंबीर

रहा आणि लढ"मग काय मी पण

कम्बर कसली आणि फाईट द्यायला

तयार झाले 🌸🌸

#मध्यंतरी मी एक लेख लिहिला

होता की माझे utras आणि ओव्हरी काढली त्याचसाठी 30 जुलैला ऑपरेशन झाले आणि बायोप्सी रिपोर्टमध्ये कन्फर्म झाले

त्यापूर्वी माझेच नातेवाईक असलेले

डॉक्टर यांचे पण सेकंड ओपिनियन घेतले आणि ताबडतोब 15 दिवसाच्या आत ऑपरेशन केले तेव्हा मात्र माझी खूप कसौटी होती

कारण एव्हढं मोठे ऑपरेशन म्हणले की,मनावर दडपण येतेच, त्यानंतर मात्र केमोथेरपी घेणे आवश्यक होते,कारण भविष्यात काही रिस्क नको असेल तर कमीत

कमी 6 सायकल्स घ्याव्याच लागतील असे डॉक्टरनी सांगितले.

आता पुढचे काम माझे नातेवाईक

यांचे होते, कारण त्यांच्या मदती शिवाय मी बरीच होऊ शकले नसते

ऑपरेशनच्या वेळी 20 दिवस माझ्या जवळ थांबून माझ्या छोट्या 

मुलीने माझी पूर्ण काळजी घेतली

एक मुलगा काय करेल त्यापेक्षाही

जास्त तिने माझी सेवा केली,नंतर

प्रेत्येक केमोच्या वेळी मला त्रास होणार हे गृहीत होते,परत कोणाची

ना कोणाची गरज लागणार आणि

तसेच मानसिक आधाराची पण खूप गरज होती... पहिल्या केमोला

माझी भाची अंजु आली आणि तिने सगळा माझा ताबाच तिने घेतला, अशावेळी तोंड कडू पडणे, विकनेस येणे,चक्कर येणे हे प्रकार

होतात,कोणाच्या तरी आधाराची

अतिशय गरज असते हे सर्व तिने

खूप काळजीपूर्वक केले,प्रत्येक

केमोच्या वेळी कधी विहिनबाई, कधी बालमैत्रीण ,कधी नणंद तर

दोन वेळा माझ्या मुलींनी खूप सेवा

केली ...खाण्याची बिलकुल इच्छा होत नाही तेव्हा प्रत्येकाने माझे आवडीचे पदार्थ करून माझे लाड

पुरवले...कधी मैत्रिणीने कोथिंबीर वडी तर एकीने पुरणपोळी,दुसरीने

पूर्ण डबाच पाठवला ,हॉस्पिटल मध्ये सुद्धा अनेकांनी डबे पाठविले

दिवाळीत फराळाचे करायला जमणार नाही म्हणून भाचीने संपूर्ण फराळाचे पाठवले तर दर दोन दिवसांनी माझ्या 85 वर्षाच्या नणंद

बाई आणि मधली बहीण मला फोन करून मला धीर देत होत्या , त्यामुळे मी खूपच स्टेबल होऊ शकले ...हॉस्पिटल मध्ये पण केमो

च्या वेळी माझ्या दोन मैत्रिणी अंजली आणि अर्चना माझ्या मदतीला धावून आल्या,विशेषतः या

सर्वांच्या प्रेमामुळे मी धीराने वागायला शिकले आणि माझ्यात एक आत्मविश्वास आला 🍁🍁

#आपल्या दोन मुलांना सोडून माझी मोठी मुलगी परदेशातून येऊन तिने पण खारीचा वाटा उचलला,तशी तर ती दररोज ऑनलाइन बोलून धीर देतच होती

पण प्रत्यक्ष येऊन अजून उभारी दिली...छोटी मुलगी दिवाळीत येऊन परत माझा दिवाळीचा आनंद

द्विगुणित केला...माझी नांदेडची बालमैत्रीण खास मला भेटण्यासाठी

आली तर दुसरी बालमैत्रिन मला बालपणीच्या आठवणीचे समरण देऊन तिने माझे दुःख कमी केले...

या सर्व काळात मी नॉर्मल जीवन 

जगण्याचा प्रयत्न केला,कधीही

मनात निराशा येऊ दिली नाही, नियमित वाचन केले,मोठमोठी आणि प्रेरणा देणारी पुस्तके वाचली

त्यामुळे आपले जीवन यांच्यापुढे तुच्छ आहे याची जाणीव झाली

आणि मनाला दुःख कमी झाले ...

पुस्तके वाचून त्याचे परीक्षणलिहिले

तसेच काहीही विचार न करता आपल्या ग्रुपवर लिहीत राहिले तोच

माझा एकमेव विरंगुळा होता...कधी

एकदा बुधवार येतो आणि मी लिहिते असे होऊन जायचे...जरा

बर वाटले की कॉलनीमध्ये फिरायला जात असे,तेव्हढेच कोणी

भेटले तर आनंद होतो, अशावेळी

माणसांची खूप किंमत कळते, माणसे हवी हवीशी वाटतात, कोणाचा फोन जरी आला तरी हलके वाटते,माणूस हा माणसांचा भुकेला प्राणी आहे बघा,अशावेळी

आपल्या मनावर फुंकर घालण्याची

खूप गरज असते,ती नातेवाईक,मित्र

मैत्रिणी आणि सोसायटी मधील लोकांनी मला भेटून ती पूर्ण केली

या सर्वांच्या पाठिंब्यामुळे,आणि 

घातलेल्या फुंकरीमुळेच मी अशा

असाध्य रोगाशी दोन हात करू शकले,त्यातच शक्यतो नॉर्मल

राहण्याचा प्रयत्न केला,त्यामुळे मला नवीन ऊर्जा मिळत गेली आणि मी सकारात्मक विचार करायला शिकले,कोणाबद्दल राग,

लोभ ठेवू नयेएकदाच आपल्याला जीवन मिळाले आहे,तेही क्षणभंगुर

आहे,म्हणून मनात आलेल्या ईच्छा

आणि आकांक्षा शक्यतो पूर्ण

करण्याचा प्रयत्न करावा हे मला

समजून चुकले...मला जग बघण्याची खूप इच्छा आहे,ती शक्यतो पूर्ण करण्याचा मी प्रयत्न करणार आहे। 🌼🌼

#पहिल्या केमो नंतर केस गळाले

त्यामुळे अजूनच रितेरिते वाटायला

लागले...या काळात माझे 6 किलो

वजन कमी झाले ...पण नातेवाईक

मित्रमैत्रिणी परिचयाचे सर्व लोक

यांच्याबद्दल खूप जवळीक वाटायला लागली ,त्यांच्या प्रेमाची

किंमत कळली,तसेच सार्वजनिक जीवन देखील तितकेच महत्वाचे आहे हे जाणवले...एखाद्या बद्दल वाटणारा जिव्हाळा व्यक्त करणे हे देखील तितकेच आवश्यक आहे हे

कळून चुकले...एकूण काय तर या

मुळे मी सकारात्मक विचार करायला शीकले आणि जीवनातून

मिळेल तेव्हढा आनंद घ्यावा हे पण

शिकले ...या लेखात उल्लेख केलेल्या आणि चुकून कोणाचा उल्लेख राहिला असेल तर त्यांच्या पण ऋणात राहणेच मी पसंत करेन

🌹🌹